Bank Albanii to albański bank centralny z siedzibą w Tiranie.

Podstawowym celem działalności Banku Albanii jest osiągnięcie i utrzymanie stabilnego poziomu cech. Bankowi Albanii przysługuje wyłączne prawo emitowania znaków pieniężnych Albanii. Do zadań banku należy także: organizowanie rozliczeń pieniężnych, prowadzenie gospodarki rezerwami dewizowymi, prowadzenie działalności dewizowej, prowadzenie bankowej obsługi budżetu państwa, regulowanie płynności banków oraz ich refinansowanie, kształtowanie warunków niezbędnych dla rozwoju systemu bankowego, sprawowanie funkcji nadzoru bankowego, regulowanie działalności na rynku bankowym.

Bank Albanii rozpoczął działalność w 1992 roku, zastępując ówczesny Państwowy Bank Albanii (1944–1992), którego poprzednikami były Narodowy Bank Albanii (1925–1944) i instytucja finansowa pełniąca rolę pierwszego banku centralnego od 1913 do wybuchu I wojny światowej.

Status banku centralnego potwierdza Art. 161 Konstytucji Albanii a Ustawa nr 8269 z dn. 27 grudnia 1997 roku “O Banku Albanii” określa m.in. cele i zadania banku i jego rolę w systemie bankowym.

Bank typu brytyjskiego to bank, który cechuje się specjalizacją lub rozgraniczeniem pomiędzy kredytem krótkoterminowym a kredytem średnio- i długookresowym w przeciwieństwie do banków uniwersalnych (typu niemieckiego)

W wyniku uwarunkowań narodowych i historycznych wykształciła się wśród pośredników finansowych zróżnicowana specjalizacja. Może się ona dokonywać według dziedziny aktywności kredytobiorców (kredyty hipoteczne, dla rolnictwa, dla producentów filmowych itd.), terminu spłaty (kredyty krótko-, średnio- i długoterminowe) lub formy udzielanych kredytów (w niektórych krajach, takich jak Wielka Brytania, doprowadziło to do powstania banków handlowych, domów dyskontowych, banków akceptacyjnych itp.)

Banki uniwersalne były częściowo obarczane za niestabilność finansową w latach dwudziestych XX wieku, kiedy to część z nich zbankrutowała. Współcześnie jednak model banku typu brytyjskiego został odrzucony na rzecz modelu banku uniwersalnego.

Europejski Certyfikat Bankowca, ECB to z ang. European Foundation Certificate in Banking, EFCB.

Celem Europejskiego Certyfikatu Bankowca jest stworzenie systemu akredytacji, która umożliwia uznanie i zaakceptowanie narodowych, zawodowych kwalifikacji bankowych na poziomie odpowiadającym wymogom europejskiego rynku usług finansowych.
Osoba ubiegająca się o certyfikat europejski powinna wykazać się bazową wiedzą ogólnobankową, zgodnie z wymogami kwalifikacyjnymi opracowanymi przez międzynarodowy zespół ekspertów.

Szczegółowy zakres wiedzy wymaganej do uzyskania EFCB obejmuje następujące zakresy tematyczne:
1. Otoczenie ekonomiczne i monetarne

Ekonomiczna i finansowa struktura obszaru europejskiego
Polityka monetarna na obszarze europejskim

2. Relacja produkt – klient

Klienci banku
Produkty i usługi bankowe
Bank w roli pośrednika
Bilans banku i jego analiza
Zarządzanie aktywami i pasywami, ryzykiem i kosztami

3. Aspekty behawioralne

Etyka
Marketing
Zarządzanie

Zadaniem kontroli wysokości udzielanych przez banki komercyjne kredytów jest utrzymanie podaży pieniądza na określonym poziomie w celu przywrócenia lub po prostu zapewnienia równowagi w gospodarce i/lub obrotach bieżących z zagranicą. Kontrola kredytów może przybierać różne formy. Różny też może być zakres jej stosowania.

Może przybrać bowiem formę: kontyngentów lub pułapów kredytowych, kwotowych lub procentowych ograniczeń dotyczących depozytów lub papierów wartościowych, dyrektywnych wskaźników określających procentowy stosunek danego typu kredytów do kapitału własnego, badania wypłacalności banków komercyjnych, innych łagodniejszych form kontroli.

Kontrola poziomu stóp procentowych natomiast, należy do bezpośrednich instrumentów selektywnego oddziaływania na gospodarkę za pomocą zjawisk pieniężnych. Prowadzi się ją poprzez podmiotowe lub przedmiotowe różnicowanie stawek oprocentowania bądź za pomocą wyznaczania górnej lub dolnej wysokości stóp procentowych bądź też narzucania bankom komercyjnym ściśle określonej wysokości stawek.

Komisja Nadzoru Bankowego (KNB) to instytucja sprawująca nadzór nad działalnością polskich banków od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2007 r. Organem wykonawczym Komisji był Generalny Inspektorat Nadzoru Bankowego działający w strukturze Narodowego Banku Polskiego.

Komisja została powołana 29 sierpnia 1997 r. kiedy sejm uchwalił ustawy: prawo bankowe i o Narodowym Banku Polskim. Przejęła ona wcześniejsze kompetencje Narodowego Banku Polskiego i prezesa NBP.

Od 1 stycznia 2008 kompetencje Komisji Nadzoru Bankowego przejęła Komisja Nadzoru Finansowego.

Określanie zasad działania banków zapewniających bezpieczeństwo środków pieniężnych zgromadzonych przez klientów w bankach. Nadzorowanie banków w zakresie przestrzegania ustaw, statutu i innych przepisów prawa oraz obowiązujących je norm finansowych. Dokonywanie okresowych ocen stanu ekonomicznego banków i przedstawianie ich Radzie Polityki Pieniężnej oraz wpływu polityki pieniężnej, podatkowej i nadzorczej na ich rozwój. Opiniowanie zasad organizacji nadzoru bankowego i ustalanie trybu jego wykonywania

Bank centralny to instytucja odpowiedzialna za funkcjonowanie systemu bankowego. Zazwyczaj działa jako jednostka państwowa, bądź podporządkowana państwu. W Polsce funkcję banku centralnego pełni Narodowy Bank Polski.

Bank centralny emituje pieniądz gotówkowy. Następnie wprowadza go do obiegu poprzez skup metali szlachetnych, walut obcych oraz w formie długu, czyli udzielając kredytów bankom komercyjnym (w niektórych państwach również rządowi). Jest jedyną instytucją uprawnioną do emitowania znaków pieniężnych w danym państwie.

Bank centralny jest bankiem rozliczeniowym banków komercyjnych i innych instytucji finansowych. Każdy bank komercyjny posiada w banku centralnym rachunek, na którym rejestruje rozliczenia z innymi bankami. Bank centralny świadczy usługi bankowe innym bankom (przyjmuje depozyty po tzw. stopie depozytowej oraz udziela im kredytów). Bank centralny realizuje również transakcje z zagranicznymi bankami centralnymi i instytucjami międzynarodowymi.

Centralny Bank Wenezueli to wenezuelski bank centralny z siedzibą w Caracas.
Podstawowym celem działalności Centralnego Banku Wenezueli jest osiągnięcie stabilnego poziomu cen i utrzymanie wewnętrznej i zewnętrznej wartości waluty jako elementu polityki państwa prowadzanej w celu wsparcia dobrze zaplanowanego narodowego rozwoju gospodarczego[ Bankowi Wenezueli przysługuje wyłączne prawo emitowania znaków pieniężnych Wenezueli. Bank formułuje i prowadzi politykę pieniężną państwa, uczestniczy w formułowaniu założeń i prowadzeniu polityki kursu walutowego, polityki kredytowej i stóp procentowych, prowadzi gospodarkę rezerwami dewizowymi – działalność banku prowadzona jest w ramach planów i polityki rozwoju gospodarczego i społecznego państwa

Prawo banku centralnego było wielokrotnie zmieniane – w 1943, 1948 (nieudana próba zmian), 1960, 1974, 1983, 1984, 1987, 1992 i w 2001 roku. Od 1973 roku siedziba Banku mieści się w gmachu głównym projektu Tomása Sanabrii (od 1965 roku) połączonym z wieżą Torre Financiera.

Dealerem rynku pieniężnego może zostać jedynie bank komercyjny wybrany przez bank centralny danego państwa, któremu umożliwia się tym samym branie udziału w operacjach otwartego rynku na dany rok. Bank taki staje się tym samym pośrednikiem, który za prowizję umożliwia zakup bonów innym podmiotom. Ograniczenie ilości dealerów na rynku pozwala na sprawne i szybkie prowadzenie operacji otwartego rynku, co ma niebagatelne znaczenie ze względu na przetargową formę, w której się odbywają. Stosuje się ją też celem eliminacji uznaniowości przy dokonywaniu selekcji ofert i zachowania rynkowego charakteru operacji otwartego rynku.

W 2011 roku wybrano 15 banków. Kolejność według numeru rozliczeniowego banku.

Powszechna Kasa Oszczędności Bank Polski SA
Bank Handlowy w Warszawie SA
ING Bank Śląski SA
Bank BPH SA
Bank Zachodni WBK SA
Bank Gospodarstwa Krajowego
BRE Bank SA
Bank Millennium SA
Bank Polska Kasa Opieki SA
Kredyt Bank SA
Raiffeisen Bank Polska SA
Societe Generale SA Oddział w Polsce
Deutsche Bank Polska SA
Bank Gospodarki Żywnościowej SA
BNP Paribas SA Oddział w Polsce

Bank inwestycyjny to bank specjalizujący się w transakcjach inwestycyjnych. Zajmuje się przede wszystkim emisją i handlem papierami wartościowymi dla swoich klientów. Może zajmować się również przejęciami oraz fuzjami.

W porównaniu do banków depozytowo-kredytowych, bank inwestycyjny. Nie zbiera depozytów od ludności i podmiotów gospodarczych, ale pożycza środki na rynku międzybankowym. Nawet jeśli posiada sieć oddziałów, to wśród produktów bankowych nie ma rachunków oszczędnościowo-rozliczeniowych czy lokat terminowych. Charakteryzuje się wysoką stopą zwrotu inwestycji, ale i również wyższym ryzykiem.

Sygnałem do rozwoju bankowości inwestycyjnej w Stanach Zjednoczonych było wprowadzenie w 1934 r. ustawy Banking Act, zwanej także Glass-Steagall Act, która zakazywała łączenia działalności depozytowo-kredytowej z usługami bankowości inwestycyjnej. Dzięki temu system bankowy został rozdzielony na banki inwestycyjne koncentrujące się na obrocie papierami wartościowymi oraz gwarancjach emisji i doradztwie oraz na tradycyjną bankowość depozytowo-kredytową.

Akredytywa standby to zobowiązanie banku otwierającego do zapłaty kwoty akredytywy na pierwsze żądanie beneficjenta jeżeli zleceniodawca akredytywy (importer) nie wywiąże się ze swych zobowiązań tzn. nie zapłaci w uzgodnionym terminie za dostarczony towar lub usługę. Akredytywa standby zwana również zabezpieczającą, jest akredytywą o charakterze gwarancji bankowej. Stosowana jest głównie przez banki amerykańskie i japońskie, gdzie nie funkcjonują formy gwarancji bankowych występujące w innych krajach.

Główne korzyści dla beneficjenta: skuteczna forma zabezpieczenia przed ryzykiem niedotrzymania zapłaty, pozwala na wynegocjowanie lepszych warunków płatności, zmniejsza ryzyko otrzymania wadliwego towaru, umożliwia określenie wykazu wymaganych dokumentów, zabezpiecza przed nieuzasadnioną wypłatą należności eksporterowi, brak konieczności angażowania własnych środków gotówkowych, pozytywny obraz wiarygodności klienta korzystającego z akredytywy standby z uwagi na niekwestionowaną wiarygodność zobowiązań banku.